ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΜΟΣ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.


1. Πέρα από χαρακτηρισμούς

2. Λαός, Πολίτης και Πολίτες

3. Πάντα το κρίσιμο ερώτημα ήταν, “ποιός αποφασίζει”;

4. Αχ, αυτοι οι καριερίστες …

5. Το πρόβλημα ήταν πάντα τα λεφτά … Άρη.

6. Τι χαζή ολιγαρχία!

7. Κι ομώς γυρίζει.

8. Να και κάποιες συμφωνίες … ή μήπως όχι;

Εδώ και πάνω από δυο αιώνες η πολιτική σκέψη και πρακτική της αριστεράς εμφανίζει δύο αντιτιθέμενες όψεις. Πρόκειται για δυο πολύ διαφορετικούς τρόπους πολιτικής σκέψεις.

Ο ένας προσμένει ένα θαύμα. Το άλμα στο οποίο αναγκαστικά, υποθέτει, θα προβεί η κοινω­νία όταν βρει τοίχο ή γκρεμό.

Ο άλλος αναλύει συγκεκριμένα τη συγκεκριμένη κατάσταση. Βλέπει στοιχεία και μικρές αλλα­γές στη πορεία της κοινωνίας που ενδεχομένως προετοιμάζουν ένα άλμα.

Ο πρώτος, ο θεολογικός τρόπος σκέψης, δεν βλέπει ούτε την ανάγκη αλλά ούτε και τον τρόπο προετοιμασίας του ενδεχόμενου άλματος. Ίσα ίσα θεωρεί ότι κάθε τι παρόμοιο όχι απλά απομακρύνει αλλά αποτρέπει τη θεϊκή παρέμβαση. Ή αλλιώς “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών”.

Προς θεού μη προσπαθείτε να βελτιώσετε την κατάστασή σας.” Μήπως υπονοούν ότι είναι καλύτερα να υποβοηθήσουμε την εξαθλίωση μιας και μόνο οι κολασμένοι έχουν κίνητρο να δράσουν;

Ίσως κάποιοι ρωτήσουν, μα γιατί ν’ ασχοληθούμε με πολιτικές θέσεις που εκφράζουν κάποιες πολιτικές ομάδες ή πολιτικοί αγωνιστές με άκρως μειοψηφική απεύθυνση;

Για τουλάχιστον δύο λόγους:

α. η μαξιμαλιστική αριστερά μοιράζεται με τη ρεφορμιστική αριστερά για δεκαετίες τη κυριαρ­χία στο χώρο των πολιτικών ιδεών και τις μαζικής πολιτικής. Αποτελούν το δίπολο ρεφορμι­σμού-σεκταρισμού που ταλανίζει κάθε πολιτική κίνηση των καταπιεζόμενων σ’ αυτή τη χώρα. Το υπό κρίση κείμενο αποτελεί ιδιαίτερη έκφραση του μαξιμαλιστικού – σεκταριστικού ρεύμα­τος.

β. η αξία αυτή καθεαυτή κάποιων προτάσεων που προβάλει η συγκεκριμένη ομάδα. Είναι χρή­σιμο να δούμε πώς εντάσσονται στη πορεία προς τη δημοκρατία.

1. Πέρα απο χαρακτηρισμους

Μήπως τα παραπάνω είναι απλοί χαρακτηρισμοί που δεν σηματοδοτούν τίποτε; Ας δούμε λοι­πόν συγκεκριμένα τις πολιτικές θέσεις που διατυπώνονται στο υπό κρίση κείμενο. (τα απο­σπάσματα του κειμένου σε εισαγωγικά και με πλάγια στοιχεία).

[σ.σ. πρόκειται για] ολιγαρχικούς που προτείνουν τα δημοψηφίσματα σαν βασικό μέσον για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.”

Ας αφήσουμε το χαρακτηρισμό “ολιγαρχικοί” και ας πάμε στην ουσία. Κατ’ αρχήν υποστηρίζο­νται τα δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών και όχι γενικώς τα δημοψηφίσματα. Ας το σημειώσουμε αυτό. Πουθενά στο υπό κρίση κείμενο δεν αναφέρεται ότι πρόκειται για δημοψη­φίσματα ΜΕΤΑ από πρωτοβουλία πολιτών και όχι επαγγελματιών πολιτικών ! ! Ακόμα όμως και αυτά δεν προτείνονται “για το πέρασμα” αλλά για “τον έλεγχο” της νομοθετικής εξουσίας απ’ τους πολίτες.

2. Λαος, πολιτης και πολιτες.

Εδώ οι ολιχαρχικοί είναι αναγκασμένοι να βάλουν την πρώτη τους παγίδα στην κοινω­νική συνείδηση .

Σου λένε: «Δεν μπορεί να γίνεται δημοψηφίσματα για όλα αλλά όμως μπορεί να γίνεται για τα λίγα, τα πιο σημαντικά».

Μπορεί όμως να επιλέξει κανείς – ΚΡΙΝΕΙ ποια είναι τα πιο ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ από τα 1000 περίπου θέματα όταν δεν έχει την πρακτική ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να τα γνωρίσει όλα καλά; (για να τα μελετήσει καλά θα θέλει τουλάχιστον 10 χρόνια)

Προσέξτε την απεύθυνση. Σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Όχι στο κοινωνικό σώμα. Ευεξήγητο. Ζούμε σε μια κοινωνία που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως άθροισμα ατόμων. Έφθασε πλέον αυτή η αντίληψη να αποτελεί κοινό τόπο και για τους επαναστάτες !

Ε, λοιπόν κανείς δεν κρίνει μόνος του. Ακόμα και όταν νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε μόνοι μας, σκεφτόμαστε μαζί με εκατοντάδες άλλους. Γείτονες, συναδέλφους, συγγενείς, δημοσιο­γράφους, αφεντικά, υφιστάμενους κ.λ.π. Επομένως το τι είναι και τι δεν είναι σημαντικό το κρίνουμε μαζί με άλλους. Γι’ αυτό και τα δημοψηφίσματα πρέπει όπως ήδη σημειώσαμε να προκηρύσσονται ΜΕΤΑ από πρωτοβουλία πολιτών. Αρκεί μια ομάδα πολιτών να θεωρήσει σημαντικό ένα πολιτικό ζήτημα για να ξεκινήσει να μαζεύει υπογραφές πολιτών για τη διεξα­γωγή σχετικού δημοψηφίσματος. Όσο πιο σημαντικό κρίνουν οι συμπολίτες τους το συγκεκρι­μένο ζήτημα τόσο πιο εύκολα και με λιγότερα μέσα θα μαζέψουν τις απαιτούμενες υπογραφές (π.χ. 100.000).

Μα ποιος και πως το ξέρει ότι ο λαός δεν θέλει πραγματικά να αποφασίσει για άλλα θέματα αφού ( ο λαός) δεν έχει την πρακτική δυνατότητα να γνωρίζει τη φύση όλων των προβλημάτων του;Τι δούλεμα!!!”

Τι είναι λοιπόν “ο λαός”; Κάτι σαν μια ατομική οντότητα; Όχι. Είναι, μιλώντας για την Ελλάδα, επτά εκατομμύρια πολίτες. Και ναι έχουν τη πρακτική δυνατότητα να γνωρίζουν τη φύση όλων των προβλημάτων τους γιατί πολύ απλά τα ζουν. Αρκεί 100.000 πολίτες να γνωρίζουν (ή να μάθουν απ’ όσους γνωρίζουν) ένα θέμα και να υπογράψουν μια σχετική πρόταση. Το θέμα θα θεωρηθεί αρκετά σημαντικό και θα προκηρυχθεί δημοψήφισμα.

3. Παντα το κρισιμο ερωτημα ηταν, “ποιος αποφασιζει”;

Και αν ένας λαός επιλέγει μόνο το 1% των θεμάτων για να αποφασίζει, το κάνει επειδή δεν θέλει να αποφασίζει ο ίδιος για το άλλο 99% ή επειδή δεν έχει την συνολική πρακτική δυνατότητα και έτσι «θα κάνει την ανάγκη φιλότιμο»;”

Εδώ ξώφαλτσα θίγεται ένα κρίσιμο ζήτημα αλλά δεν αναφέρεται η αιτία. Για πόσα ζητήματα μπορούν ν’ αποφασίσουν οι ίδιοι οι πολίτες; Προφανώς όχι για όλα. Σίγουρα όμως μπορούν ν’ αποφασίσουν για το ποιός και πώς θ’ αποφασίζει για τα πολιτικά ζητήματα. Είναι το κεντρικό. Στην αρχή θ’ απαιτήσουν τη συνταγματική θεσμοθέτηση δημοψηφισμάτων πολιτών, χωρίς όριο συμμετοχής προκειμένου να είναι έγκυρα και δεσμευτικά για όλους τους πολίτες. Κι αυτό φθάνει. Γιατί μετά θάναι στην ημερήσια διάταξη το κεντρικό ερώτημα: ποιος αποφασίζει; Θάναι, για το τάδε ζήτημα, το κοινοβούλιο ή οι ίδιοι οι πολίτες με δημοψήφισμα; Ή μήπως δεν πρόκειται για πολιτικό ζήτημα και πρέπει ν’ αφεθεί στους ειδικούς επιστήμονες;

4. Αχ, αυτοι οι καριεριστες …

Άλλους στόχους έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους!!!! Προωθούν μόνο τη δική τους προσωπική ολιγαρχική εξουσία προβάλλοντας το δόλωμα της «άμεσης” δημοκρaτίας.”

Eίναι γνωστό και ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι από οποιαδήποτε πολιτική ομάδα κάθε προβεβλημένο μέλος μπορεί να μεταβληθεί σε επαγγελματία πολιτικό. Είναι το κίνητρο που παρέχει κάθε ολιγαρχικό καθεστώς για να προσελκύσει το υπηρετικό προσωπικό και τα υποψήφια μέλη της. Μόνο η πολιτική αφάνεια μπορεί να εγγυηθεί ότι κανείς δεν θα μπει στο πειρασμό ν’ αλλάξει στρατόπεδο.

Θα έπρεπε ήδη να γνωρίζει ο συγγραφέας ότι ένα απ’ τα μεγάλα εμπόδια στο δρόμο προς τη δημοκρατία είναι η ικανότητα της ολιγαρχίας να προσφέρει στους υπηρέτες της καριέρα και ατομικά οφέλη εκεί που η δημοκρατία υπόσχεται στους πολίτες της, σε ανταμοιβή για την πολιτική εργασία τους, μόνο το κοινό καλό.

Τιποτα δεν παει χαμενο.

Η αλλοίωση από την εξουσία της ολιγαρχίας της βούλησης των λαών που εκφράζονται με δημοψηφίσματα. Πχ Ελβετία για την ΕΕ όπου ναι μεν ο λαός ψήφισε όχι στην ΕΕ αλλά οι ολιγαρχικοί κυβερνώντες υπέγραψαν όλες τις συμφωνίες με την ΕΕ σαν η Ελβετία να ήταν πλήρες μέλος και έτσι τελικά έγινε ουσιαστικά πλήρες μέλος ενώ τυπικά φαίνεται ότι δεν είναι μέλος (έτσι η ολιγαρχική εξουσία φαίνεται ότι είναι εντάξει με το δημοψήφισμα).”

ο λαός θα τρέχει διαρκώς πίσω από την κάθε κίνηση της ολιγαρχίας αλλά θα βρίσκεται ουσιαστικά στο ίδιο σημείο. “

Αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα προκειμένου οι πολίτες να πεισθούν να κάνουν και τα επόμενα βήματα προς τη δημοκρατία. Δεν αποτελεί όμως επιχείρημα για να μην κάνουμε ούτε το πρώτο, τη θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών.

Ας μιλήσουμε όμως και επί του συγκεκριμένου. Τι κέρδισαν οι Ελβετοί όταν μετά από δημοψήφισμα το 2001 αρνήθηκαν να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση αφού “οι ολιγαρχικοί κυβερνώντες υπέγραψαν όλες τις συμφωνίες με την ΕΕ σαν η Ελβετία να ήταν πλήρες μέλος; Κέρδισαν να έχουν το τελικό λόγο για κάθε συμφωνία !! Π.χ. το 2014 μετά από δημοψήφισμα έβαλαν περιορισμούς στην είσοδο μεταναστών απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θα είχαν αυτή τη δυνατότητα αν η Ελβετία ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

μη δυνατότητα των  μικρών επαγγελματικών κατηγοριών να συλλέξουν υπογραφές  και να κάνουν δημοψήφισμα όταν θίγεται ο κλάδος τους. Πχ 4.000 καθαρίστριες του «δημοσίου».”

Μπορούν όμως να εντάξουν τα ειδικά τους προβλήματα στα πλαίσια ευρύτερων πολιτικών ζητημάτων. Π.χ. “παραχώρηση ή όχι εργασιών του δημοσίου σε ιδιωτικά εργολαβικά συνεργεία;” “ή/και απαγόρευση ή όχι απολύσεων απ’ το δημόσιο και κάθε κερδοφόρα ιδιωτική επιχείρηση”.

τα άτομα των επιτροπών που συλλέγουν υπογραφές μπορεί να έλθουν σε συνεννόηση με την πολιτικοοικονομική εξουσία και να αποσύρουν έναντι αμοιβής την πρότασή τους κλπ”

Θ’ αναλάβουν άλλοι. Δύναμή μας το πλήθος μας !!

τα όποια δικαιώματα για δημοψηφίσματα κλπ είναι μια ολιγαρχική παγίδα για να βάλουν στο σύστημά τους οι ολιγαρχικοί τη μάσκα της δημοκρατίας.”

Μα τι είναι οι πολίτες, νήπια, για να ξεγελιούνται με μασκαρέματα;


H «κατάκτηση» των δημοψηφισμάτων δεν είναι ένα βηματάκι προς τα εμπρός για το λαό. Αντίθετα θα είναι πολλά βήματα πίσω αφού θα κερδίζει πάρα πολύ χρόνο για την επιβίωσή του το ολιγαρχικό σύστημα και επί πλέον όταν οι λαοί θα διαπιστώνουν ότι πάλι δεν θα έχουν την εξουσία θα καταφερθούν ενάντια στην έννοια και την πράξη της δημοκρατίας λόγω απογοήτευσης.”


Ας ρωτήσουμε τους διπλανούς μας. Τι τους απογοήτευσε, η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος με πρωτοβουλία του Τσίπρα ή η αντιστροφή-ακύρωση του αποτελέσματος που επιτέλεσε το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα με αποκαλυπτική σύμπνοια; Μήπως μετά την 5η Ιουλίου περισσότεροι συμπολίτες μας συνειδητοποίησαν πως δεν ζούμε σε δημοκρατία; Και μόνο αυτό κέρδος είναι.

5. Το προβλημα ηταν παντα τα λεφτα … Άρη.

(Είπαμε ότι αν έκανε και περισσότερα δημοψηφίσματα δεν θα του έφταναν  ολόκληροι κρατικοί προϋπολογισμοί γιατί τα δημοψηφίσματα κοστίζουν πολύ.)”

Πράγματι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η δημοκρατία κοστίζει. Τι να κοστίζουν άραγε τέσσερις δημοψηφισματικές Κυριακές το χρόνο; Είναι τόσο φτωχή η χώρα που δεν μπορεί ν’ αντέξει το κόστος; Κι αυτό ζήτημα πολιτικής απόφασης είναι. Ποιος θα την πάρει; Οι πολίτες ή οι πολιτικοί;

6. τι χαζη ολιγαρχια!

Επομένως ο θεσμός των δημοψηφισμάτων είναι άκρως ολιγαρχικός γιατί στο ΣΥΝΟΛΟ τους  – πολιτικό θεσμικό πλαίσιο- (τα δημοψηφίσματα)  στην καλύτερη για το λαό περίπτωση δίνουν κατά 99% αριθμητικά  τη  ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ στους λίγους να αποφασίζουν για τη ζωή των πολλών  ενώ  ταυτόχρονα  αφ ενός τους δίνουν τη μεγάλη  πλειοψηφία της σημαντικότητας, σε σχέση με το συνολικό μέγεθος της σημαντικότητας όλων των προβλημάτων  και αφ εταίρου   δίνει τη δυνατότητα πάλι στους λίγους να εξαπατούν το λαό δια μέσου της προπαγάνδας τους λέγοντας ότι αυτό είναι δημοκρατία. 

Κομφούζιο!! Μερικές ερωτήσεις αρκούν.

– Γιατί έναν τέτοιο ολιγαρχικό θεσμό δεν τον προωθούν οι ολιγαρχίες όπου γης (π.χ. σε ομοσπονδιακό επίπεδο στις ΗΠΑ και τη Γερμανία) αλλά αντιθέτως τον αρνούνται πεισματικά;. Μήπως γιατί οι πολίτες αντίθετα απ’ τους επαγγελματίες πολιτικούς δεν ελέγχονται εύκολα;

– Είναι ολιγαρχικός ένας θεσμός που περιορίζει την ανεξέλεγκτη ολιγαρχία;

– Είναι ολιγαρχικός ένας θεσμός που αναγκάζει τους επαγγελματίες πολιτικούς να λάβουν σοβαρά υπόψιν τους, κατά τη διαδικασία διατύπωσης των νόμων, το ενδεχόμενο προσβολής τους από ακυρωτικά δημοψηφίσματα πρωτοβουλίας πολιτών;

– μα πόσο χαζός μπορεί να είναι ένας λαός που εξαπατάται τόσο εύκολα;

Και μια παρατήρηση. Κανείς δεν υποστήριξε ότι αρκεί η θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών για να ζήσουμε σε δημοκρατία. Είναι απλώς το αναγκαίο βήμα για να ξεκινήσουμε τη πορεία προς ένα δημοκρατικό πολίτευμα.

7. κι ομως γυριζει.

Το μέσον του δημοψηφίσματος μπορεί να ήταν επαρκές (αν χρησιμοποιούταν) σε πολύ παλαιότερες εποχές μικρής κοινωνικής  πολυθεματικότητας και πολυπλοκότητας. Σήμερα δεν κάνει με τίποτα για να αποδώσει όλη τη νομοθετική στο λαό.”

Κατά πρώτον συμφωνώντας στο προφανές ότι τα δημοψηφίσματα δεν επαρκούν για ν’ αποδοθεί όλη η νομοθετική εξουσία στο λαό, αναρωτιέμαι γιατί δεν επαρκεί για τον έλεγχο της νομοθετικής εξουσίας απ’ το λαό.

Κατά δεύτερον να επισημάνουμε ότι ο συντάκτης του κειμένου αναγνωρίζει πως κάποτε τα δημοψηφίσματα δεν ήταν ολιγαρχικός θεσμός!!

Και τι ‘ναι άραγε αυτό που τα μετέτρεψε σε όργανο της ολιγαρχίας; Θα ξεκούτιαναν οι πολίτες φαίνεται.

Ίσως να χρειάζεται όμως και μια απάντηση στο λογοτεχνικό ύφος που αρέσκεται να χρησιμοποιεί ο συντάκτης: Κάποτε ήταν ένα πεινασμένος πεζοπόρος. Φθάνει σ’ ένα αγρόκτημα. Φτωχό αγρόκτημα. Χτυπά μια πόρτα. Ζητά κάτι να φάει. “Δεν έχουμε” του λένε. “Μόλις φάγαμε. Κάτι ψίχουλα έμειναν, μια ξερή μπουκιά και μισό παξιμάδι. Τι να σου κάνουν αυτά; Δε θα χορτάσεις. Θα σου φουντώσουν πιο πολύ τη πείνα. Προχώρα καλύτερα. Μη στέκεσαι. Μετά από πεντέξι μέρες θα φτάσεις στο επόμενο αγρόκτημα. Εκεί θα σε περιμένει ένα λουκούλλειο γεύμα.”

8. Να και καποιες συμφωνιεσ … ή μηπως οχι;

Συμφωνώ απολύτως στη κριτική σχετικά με την αποτελεσματικότητα των γενικών συνελεύσεων ως εργαλείου λήψης δημοκρατικών αποφάσεων.

Σωστά επίσης απορρίπτεται η χρήση των δημοσκοπήσεων ως εργαλείου για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό. Αλλά εν μέρει για τους λάθος λόγους. Ας δούμε τι λέει το κείμενο.

Δημοσκοπήσεις:
Επίσης  αδύνατη είναι
η  επαρκής ενημέρωση του λαού για όλα τα θέματα  και στην περίπτωση των προτεινόμενων δημοσκοπήσεων σαν μέσον για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό.

Και αυτό το μέσον δεν μπορεί να είναι άχρηστο για το πέρασμα της νομοθετικής εξουσίας στο λαό. (Προτείνεται πχ Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα να βγαίνουν με προδιαγραφές επιστημονικής δημοσκόπησης για να είναι στο μέγιστο βαθμό αντιπροσωπευτικά της  σύνθεσης και  θέλησης του  λαού)”

Εδώ επανέρχεται το κεντρικό ερώτημα. Ποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει – ν’ αποφασίζει; Είναι λογικό να συμφωνήσουμε ότι είναι αδύνατη η επαρκής ενημέρωση του λαού για όλα τα θέματα. Δεν είναι όμως λογικό να υποστηρίξουμε πως δεν μπορεί να ενημερωθεί επαρκώς για κάποια κρίσιμα ζητήματα όπως η συνέχιση της παραμονής της χώρας στην Ευρωπαϊκή ένωση ή στην Ευρωζώνη. Σ’ αυτή τη περίπτωση φαίνεται σαν ο συντάκτης να συμφωνεί πως τις σχετικές αποφάσεις θα τις παίρναμε με δημοσκόπηση ! ! Πράγμα που βεβαίως καμμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία.

Τα κληρωτά νομοθετικά σώματα, σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις και τις, ψεκάστε σκουπίστε καθαρίσατε, ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, θα ήταν πράγματι ένα σοβαρό βήμα προς τη δημοκρατία. Αυτό που διακρίνει τα μεν απ’ τις δε είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας. Ο αναλυτικός, συγκεκριμένος διάλογος, η εκτεταμένη διαβούλευση. Μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφί μύθον ακούσεις. Ενώ τα μέλη του κληρωτού νομοθετικού σώματος θα έχουν όλο το χρόνο να αντιτάξουν επιχειρήματα προκειμένου να πείσουν αλλήλους, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τους ερωτώμενους μιας δημοσκόπησης. Συνεπώς ενώ τα κληρωτά νομοθετικά σώματα μπορούν να είναι θεσμοί μιας δημοκρατίας δεν συμβαίνει το ίδιο με τις δημοσκοπήσεις και τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες μέσω διαδικτύου.

Είναι λοιπόν τα κληρωτά νομοθετικά σώματα η τελική απάντηση στο ερώτημα για το ποιοι είναι οι θεσμοί της δημοκρατίας ως αναφορά τη νομοθετική εξουσία; Κατά τη γνώμη μου όχι. Διότι τίποτα δε μπορεί να μας βεβαιώσει ότι το αποτέλεσμα της διαβούλευσης σε πανκοινωνικό επίπεδο θα είναι το ίδιο με αυτό σε επίπεδο κληρωτού σώματος. Κατά τη διαβούλευση που προηγείται του δημοψηφίσματος θα δωθεί η δυνατότητα ν’ ακουστεί και η παραμικρή μειοψήφική άποψη επί ενός θέματος. Αυτή η μειοψηφική άποψη που μετά από 5 χρόνια στο επόμενο σχετικό δημοψήφισμα, ακριβώς γιατί ακούστηκε και έγινε σχετική συζήτηση στο προηγούμενο, μπορεί να φθάσει να γίνει πλειοψηφική. Είναι ακριβώς αυτή η, σε βάθος χρόνου, εξέλιξη που λείπει απ’ τη διαδικασία των κληρωτών νομοθετικών σωμάτων. Γι’ αυτό και η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών έχει νόημα όχι μόνο στα πλαίσια ενός ολιγαρχικού καθεστώτος αλλά και ενός δημοκρατικού.

Η σημερινή πολυθεματικότητα εμποδίζει αντικειμενικά καθοριστικά και απαγορευτικά την σε βάθος ενημέρωση του λαού για το κάθε θέμα και επομένως την διαμόρφωση της πραγματικής θέλησης του (και κατ επέκταση την αποτελεσματικότητα).”

Γι’ αυτό και είναι προφανές ότι μέσω δημοψηφισμάτων μπορούν να τεθούν σε πανκοινωνική διαβούλευση και απόφαση το πολύ 8 θέματα (4 εθνικά + 4 περιφερειακά ή δημοτικά θέματα) κάθε δημοψηφισματική Κυριακή. Δηλαδή 32 θέματα το χρόνο. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αμελητέος αριθμός. Θα μπορούσαν να καθορίσουν το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθεί η χώρα τις επόμενες δεκαετίες (π.χ. αναδιανεμητικό ή κεφαλαιοποιητικό συνταξιοδοτικό σύστημα; καθορισμένο ελάχιστο ποσοστό δαπανών επί του ΑΕΠ για υγεία και παιδεία ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ΝΑΙ ή ΟΧΙ; γάμος ομοφυλοφίλων ΝΑΙ ή ΟΧΙ κ.λ.π., κ.λ.π.).

Υ.Γ. 1. Πάντα στην τακτική διαχωρίζονταν οι μαρξιστές. Γιατί άραγε; Διότι όσο πιο πολύ αντιδημοκράτες τόσο πιο εύκολη η διάσπαση και οι εκατέρωθεν καταγγελίες. Αντίθετα στα πλαίσια μιας δημοκρατικής πολιτείας οι διαφωνίες δεν οδηγούν σε άγονες αντιπαραθέσεις και επιζήμιες διασπάσεις. Υπάρχει το δικαίωμα της έφεσης για κάθε αδικούμενο. Στον υπέρτατο κριτή. Τους πολίτες.

Υ.Γ 2. Σε φθηνές ρητορικές αναλογίες όπως η επόμενη δεν χρειάζεται κανείς ν’ απαντά. Είναι σίγουρο ότι η κρίση μας ταυτίζεται με αυτή της συντριπτικής πλειοψηφίας των αναγνωστών.

Αν κάποιο στοιχείο από αυτές τις αλλαγές ήταν μέσα σε ένα συνολικό δημοκρατικό πλαίσιο ( νομοθετική και εκτελεστική στο λαό) τότε αυτό το στοιχείο θα ήταν θετικό. (πχ δημοψηφίσματα)  Όμως το ίδιο στοιχείο αν βρίσκεται μέσα σε ένα ολιγαρχικό πλαίσιο τότε είναι αρνητικό.  Πχ το Η2Ο (νερό) με αυτά τα δύο στοιχεία του είναι πολύτιμο και άκρως απαραίτητο για τον ανθρώπινο οργανισμό. Όμως αν αυτά τα δύο στοιχεία βρίσκονται σε άλλο «πλαίσιο» όπως πχ στο H2So4 (βιτριόλι) τότε γίνονται δηλητηριώδη για τον ανθρώπινο οργανισμό.”

Advertisements
This entry was posted in ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s