H πορεία προς τη δημοκρατία και ο κ. Κοντογιώργης.


Απ’ το κείμενο του κ. Κοντογιώργη προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα.

Είναι τα δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών ολιγαρχικός θεσμός όπως ισχυρίζεται ο κ. Κοντογιώργης;

Σε τι διαφέρουν απ’ τα δημοψηφίσματα που προκαλεί η πολιτική ηγεσία;

Που βρίσκουμε αυτά που βγαίνουν απ’ τη πένα, απ’ το στόμα, απ’ το πληκτρολόγιο του καθενός μας;

Άλλοι τ’ αντιγράφουν, συχνά απ’ το εξωτερικό (Ελβετία κ.ά.), άλλοι τα σκέφτονται μόνοι τους, άλλοι τα μεταφέρουν αυτούσια στο παρόν, απ’ το παρελθόν. Κι άλλοι κάνουν όλ’ αυτά μαζί χωρίς να σταματούν να επεξεργάζονται στιγμή τις ιδέες τους.

Όλα χρήσιμα. Ουδείς ψόγος.

O κ. Κοντογιώργης διαφωνεί.

Δεν πειράζει.

Τουλάχιστον συμφωνούμε με τον ίδιο κι όσους τον ακολουθούν ότι ζούμε υπό κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Είναι μια βάση για συζήτηση και ίσως κοινή δράση.

Κάτι άλλο στο οποίο συμφωνούμε είναι ότι τα δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία της πολιτικής ηγεσίας είναι ολιγαρχικός θεσμός.

Ας κάνω όμως το δικηγόρο του διαβόλου. Γιατί είναι τέτοιος; Δεν αποφασίζουν οι πολίτες; Τι άλλο είναι η δημοκρατία;

Πράγματι η δημοκρατία δεν είναι κάτι τόσο λίγο.

Είναι το κράτος του δήμου. Δηλαδή η εξουσία του συνόλου των πολιτών. Εξουσία όμως δεν είναι μόνο ν’ απαντάς στο πολιτικό ερώτημα. Είναι και να το θέτεις.

Και εδώ είναι που ο κ. Κοντογιώργης, ενώ ακουμπά το πρόβλημα, αρνείται να το αντικρίσει.

Είναι δυνατόν η κοινωνία ν’ ασχολείται με όλα τα πολιτικά ζητήματα που θέτει αλλά και με τον τρόπο που τα θέτει κάθε ένας απ’ τους πολίτες;

Κοντογιώργης: μόνο τότε έχουμε δημοκρατία.

Είναι δυνατόν κάθε ένας απ’ τους πολίτες να εμπλέκεται στη διαβούλευση-συζήτηση (ο σκληρός πυρήνας της δημοκρατίας κατά τη γνώμη μου) όλων των ζητημάτων που θέτει κάθε πολίτης ξεχωριστά; Ας απαντήσει ο κ. Κοντογιώργης ή όποιος άλλος συμφωνεί μαζί του.

Ας πω όμως και γω τη γνώμη μου.

Η δημοκρατία για τον κ. Κοντογιώργη και τους συν αυτώ δεν είναι του κόσμου τούτου. Είναι μια ου-τοπία. Είναι ένας ορίζοντας. Στον οποίο αφού δεν μπορούμε ποτέ να φθάσουμε δεν αξίζει να κάνουμε ούτε το πρώτο βήμα προς αυτόν.

Κι όμως υπάρχει πορεία προς τη δημοκρατία μέσα απ’ τα δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία πολιτών. (Εκτός κι αν προτιμάμε την ολιγαρχία).

Γνωρίζει τη διάκριση των εξουσιών ο κ. Κοντογιώργης: νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική.

Ας τις δούμε μια μια.

Για τη νομοθετική: ποιος προτείνει νόμους στη δημοκρατία; Μα οι πολίτες.

Οποιοσδήποτε πολίτης; Ναι οποιοσδήποτε.

Ο βοσκός, ο εργάτης της coca cola, ο ταξιτζής, η νοικοκυρά. Και όποιος άλλος. Με ποια προϋπόθεση; Να πείσει και κάποιους ακόμα. Ξεκινώντας απ’ τους διπλανούς του. Τους συντοπίτες του.

Ακούω ήδη τον κ. Κοντογιώργη και τους συν αυτώ. Μα για τα κόμματα, τους πλούσιους, κ.ά, είναι απείρως πιο εύκολο να μαζέψουν τις απαιτούμενες υπογραφές για την προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος. Συμφωνώ.

Γι’ αυτό και θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει χρονικό όριο εντός του οποίου είναι απαραίτητο να συγκεντρωθούν οι υπογραφές. Στην Ελβετία υπάρχει χρονικό όριο. Στην Ελλάδα δεν πρέπει να υπάρχει. Είναι ένα βήμα ακόμα πιο κοντά στη δημοκρατία. Ξεκινάει ο τυχαίος πολίτης σήμερα να μαζεύει τις υπογραφές και όταν μαζέψει τις απαιτούμενες (π.χ. 100.000) ξεκινά η διαδικασία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος (= διαβούλευση επί π.χ. οκτάμηνο + διεξαγωγή του δημοψηφίσματος μια απ’ τις τέσσερις Κυριακές του χρόνου που θα έχουν ορισθεί γι’ αυτό το σκοπό). Αλλά και γι’ αυτό οι πολίτες πρέπει ν’ αποφασίσουν. Κι όχι εγώ ή ο κ. Κοντογιώργης.

Δεν θα υπάρχει τότε διαμεσολάβηση; Όχι, αν δε θέλει ο πολίτης! Υπάρχει διαδίκτυο, υπάρχει η πόλη, η επαρχία που ζει. Μπορεί να βρει ανθρώπους να πείσει και να πεισθεί.

Κι εδώ ο κ. Κοντογιώργης γράφει το εξής: “Συγχρόνως αποτελεί (σ.σ. το δημοψήφισμα με πρωτοβουλία πολιτών) ένα εξαιρετικά δυσκίνητο θεσμό που επιπλέον αναιρεί επί της αρχής την ατομικότητα της ψήφου. Διότι για να ασκήσει ο πολίτης το δικαίωμα της ψήφου πρέπει να διέλθει προηγουμένως από τη λογική της <<αγελαίας>> πρωτοβουλίας.”

Συγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνω. Το να υπογράψω μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία (πόσο μάλλον να ξεκινήσω μια συγκεκριμένη πρωτοβουλία ως απλός πολίτης ίσος ανάμεσα σε άλλους και με άλλους) για να τεθεί ένα συγκεκριμένο ερώτημα σε δημοψήφισμα γιατί με κάνει πρόβατο ή μέλος μιας αγέλης; Ας κρίνουν οι αναγνώστες.

Μα οι άνθρωποι γύρω μας ιδιωτεύουν. Είναι αδιάφοροι για τα πολιτικά ζητήματα. Πώς να βρει ο τυχαίος πολίτης τους αναγκαίους υποστηρικτές της πρότασής του; Φταίει γι’ αυτό ο θεσμός των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών; Προφανώς όχι, αφού είναι ανύπαρκτος στη χώρα μας. Ας μη χρεώνουμε στο θεσμό τα χαρακτηριστικά του ανθρωπολογικού τύπου που παράγει ο δυτικός πολιτισμός.

Και παρακάτω γράφει πάλι: “απουσιάζει το θεμελιώδες για την υπέρβαση του προ-αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα του κρατούντος συστήματος. Ο διαρκής δήμος, η καθημερινή δήλωση βουλήσεως της κοινωνίας των πολιτών για τις δημόσιες πολιτικές. Η μετάβαση στην αντιπροσωπευτική πολιτεία προϋποθέτει την ανάδειξη της έννοιας της κοινωνίας των πολιτών σε πολιτική κατηγορία και, επέκεινα, την υποστασιοποίησή της σε διαρκή και όχι σε επ’ ευκαιρία, δηλαδή στιγμιαία, θεσμική παράμετρο της πολιτείας.
Η αντιπροσώπευση, επομένως, αξιώνει, πρώτον, τη συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών σε διαρκή δήμο, έτσι ώστε να αποκτήσει τη δυνατότητα καθημερινής και επί παντός διαβούλευσης και διατύπωσης της βούλησής του.”

Επιτρέψτε μου να σημειώσω, τί καταλαβαίνω εγώ, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές: “ατομικότητα της ψήφου …… σε διαρκή και όχι σε επ’ ευκαιρία ……. θεσμική παράμετρο της πολιτείας”

Μήπως; Λέω, μήπως, ….. εννοείται ως δημοκρατία η δημοσκόπηση; Γιατί πώς αλλιώς θα έχουμε διαρκή παρέμβαση όλων των πολιτών σε όλα τα πολιτικά ζητήματα; Έχει καμία σχέση όμως η δημοσκόπηση ή η ηλεκτρονική ψηφοφορία μέσω διαδικτύου, με τη δημοκρατία; Κατά τη γνώμη μου καμία. Γιατί; Μα λείπει το βασικότερο στοιχείο της δημοκρατίας. Η διαβούλευση μεταξύ τυχαίων πολιτών. Ο καθένας θ’ απαντά απ’ το σπίτι του (ή το ιδεολογικό του καβούκι). Κι αυτό θα το λέμε δήμο;

Για την εκτελεστική: εδώ οι άνθρωποι που θα την κατέχουν πρέπει νάχουν ειδικά προσόντα αλλά και ήθος κι εντιμότητα. Γι’ αυτό και πρέπει να εκλέγονται-διαλέγονται απ’ τους πολίτες. Τη διαδικασία την συζητάμε. Το σημαντικό βήμα προς τη δημοκρατία είναι αλλού. Η εκτελεστική εξουσία πρέπει να ελέγχεται από κληρωτά σώματα πολιτών. Θα μπορούσε π.χ. ένα κληρωτό σώμα να προβάλει βέτο σε κάποια απόφαση ενός υπουργού ή ενός δημοτικού άρχοντα. Θα μπορούσε να τον στείλει σε επαναληπτική εκλογή, με το ερώτημα της απόλυσης απ’ το σύνολο των πολιτών που τον εξέλεξαν. Ή ακόμα και στο δικαστήριο με συγκεκριμένη κατηγορία.

Για την δικαστική εξουσία: κι εδώ τα κληρωτά σώματα πολιτών πρέπει νάχουν κεντρικό ρόλο.

Δυστυχώς οι πολιτικοί συσχετισμοί και όχι οι ιδέες μας καθορίζουν τη πορεία των πραγμάτων. Ως εκ τούτου το πολιτικό ερώτημα τίθεται ως εξής:

Τι επιδιώκετε; Σκέτη κοινοβουλευτική ολιγαρχία ή κοινοβουλευτική ολιγαρχία με δημοψηφίσματα μετά από πρωτοβουλία πολιτών; Ή μήπως κοινοβουλευτική ολιγαρχία υποκείμενη στα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων οριζόμενη ως αντιπροσώπευση μέσω ατομικής ψήφου-δημοσκόπησης για όλα τα πολιτικά ζητήματα;

Τι επιδιώκετε; Σκέτη κοινοβουλευτική δημοκρατία ή κοινοβουλευτική ολιγαρχία με κληρωτά ελεγκτικά σώματα;

Τέλος θ’ αναφερθώ στο αν προϋπόθεση της δημοκρατίας είναι η οικονομική ισότητα.

Ας αναρωτηθούμε αντίστροφα: μπορούμε να οδηγηθούμε στην οικονομική ισότητα χωρίς δημοκρατία;

Ο 20ος αι. έδειξε σε όσους μπορούν να δουν πως μόνο η πορεία προς τη δημοκρατία είναι δυνατόν να εξασφαλίσει ότι τα κάθε είδους κοινωνικά προβλήματα δεν θα γίνουν εφαλτήριο για τον πολιτικό εξανδραποδισμό των ανθρώπων. Χωρίς δημοκρατία η οικονομική ανισότητα δεν εξαλείφεται. Η πορεία προς τη δημοκρατία είναι προϋπόθεση για την εξάλειψη της οικονομικής ανισότητας. Αυτό το δίδαγμα το πλήρωσαν οι παππούδες μας με ποτάμια αίματος. Το μάθημά μας το πήραμε.

Ακούω ήδη τις αντιρρήσεις: “Μα γίνεται να έχουμε δημοκρατία όταν τα μέσα παραγωγής ανήκουν σε λίγους;” Ναι γίνεται. Γιατί η δύναμή μας είναι το πλήθος μας. Αν θέλουμε, έχουμε.

Φάνηκε βέβαια ότι αντίθετα απ’ ότι βεβαιώνει ο κ. Κοντογιώργης δεν αποδέχονται όλοι οι θιασώτες του δημοψηφίσματος τον αντιπροσωπευτικό και, συνάμα, δημοκρατικό χαρακτήρα του κρατούντος συστήματος.

Τελικά το ΚΚΕ δεν είναι μόνο του. Έχει μεγάλη παρέα. Είναι εντυπωσιακά διαδεδομένη η στάση – νοοτροπία του ΚΚΕ και μάλιστα σε ανθρώπους που δεν έχουν – είχαν καμία άμεση σχέση μαζί του: έχουμε δίκιο. ΌΛΟΙ οι άλλοι είναι ή πράκτορες ή παραπλανημένοι. Μόνη λύση ν’ αποδεχθούν οι άλλοι τις θέσεις μας
Δεν υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Όλα είναι κόκκινες γραμμές. Δεν αναγνωρίζουμε συσχετισμούς δύναμης. Γι’ αυτό δεν κάνουμε και τίποτα για να τους ανατρέψουμε.
Δεν μας αφορούν συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα παρά μόνο σαν αφορμές για να πούμε αυτά που λέμε συνήθως.
Αναχωρούμε στα ιδεολογικά μας ειδυλλιακά λιβάδια.

Advertisements
This entry was posted in Τι εστί Δημοκρατία;, για μελέτη. Bookmark the permalink.

One Response to H πορεία προς τη δημοκρατία και ο κ. Κοντογιώργης.

  1. Παράθεμα: Απόσπασμα από τους ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ του Γιώργου Κοντογιώργη | ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΩΡΑ !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s