Απόσπασμα από τους ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ του Γιώργου Κοντογιώργη


Απόσπασμα από τους ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ του Γιώργου Κοντογιώργη. Ανάλυση της άποψής του για το ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ και στο τέλος, η πρότασή του για τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες, ώστε να μετατραπεί το πολιτικό μας σύστημα σε αντιπροσωπευτικό.

Και η απάντησή μου εδώ.

«Θα επικαλεσθώ ορισμένα παραδείγματα για να καταδείξω την απόλυτη σύγχυση, δηλαδή την αρχανθρωπική άγνοια στην οποία βρίσκονται οι διακινητές της ιδέας της λεγόμενης <<άμεσης δημοκρατίας>>. Πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, αποτελεί το δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα έχει παρουσιασθεί ως η κατακλείδα της <<άμεσης>>δημοκρατίας, το οποίο από ορισμένους διανθίζεται με το επιχείρημα της λεγόμενης <<λαϊκής πρωτοβουλίας>>. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι οι θιασώτες του δημοψηφίσματος αποδέχονται τον αντιπροσωπευτικό και, συνάμα, δημοκρατικό χαρακτήρα του κρατούντος συστήματος και διακρίνουν σε αυτό, στο δημοψήφισμα, μια <<αμεσοδημοκρατική>> πρωτοβουλία!
Μπορώ να υποθέσω με ασφάλεια ότι οι διακινητές της ιδέας δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αναμασούν ευλαβικά αντίστοιχες σκέψεις ή πρωτοβουλίες που σταδιοδρομούν στον διεθνή ορίζοντα. Αφού, ισχυρίζονται, οι εξωτερικοί διανοούμενοι το προτείνουν, είναι ορθό και αξιωματικά αυθεντικό, έτσι ώστε οποιαδήποτε αντίρρηση να θεωρείται ανευλαβής και οπισθοδρομική, αν όχι και γελοία. << Σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον πλανήτη>>, θα υποσημειώσουν, <<όταν μιλούν για (άμεση) δημοκρατία μιλούν για έναν κυρίως (αν όχι μόνο) θεσμό[το δημοψήφισμα], εδώ ακόμη προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον τροχό>>. Κατά τον μηρυκαστικό Νεοέλληνα, η ελληνική επιστήμη δεν είναι επιτρεπτό, ουδέ ανεκτό, να εκφέρει διαφορετική άποψη. Η δογματική όσο και αμαθής αυτή προσέγγιση του πολιτικού φαινομένου ομολογεί την απώλεια διανοητικής αυτονομίας, δηλαδή την ιδεολογική υποτέλεια του Έλληνα ανθρώπου του κράτους έθνους, αλλά και την τρικυμία που βιώνει ο εγκέφαλός του. Ο διανοητικά υποτελής αυτός άνθρωπος θα αποφανθεί με τερατωδώς ανόητο στόμφο ότι <<χωρίς θεσμούς άμεσης δημοκρατίας δεν υπάρχει μέλλον για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία(sic). Όποιος δεν ασπάζεται τον θεσμό των δημοψηφισμάτων κατόπιν λαϊκής πρωτοβουλίας, ό,τι και να λέει ταξινομείται στον χώρο της συντήρησης >>(sic).
Εάν αναφέρομαι στα καφενειακά αυτά φληναφήματα, είναι γιατί παρέχουν μια μοναδική ευκαιρία να καταδειχτεί αφενός η ενδοσυστημική και μάλιστα συντηρητική, σε σχέση με το προαπαιτούμενο της εξελικτικής δυναμικής, περιχαράκωση της νεοτερικότητας και, αφετέρου, η ελληνική κακοδαιμονία. Όντως, η καθ’ όλα καθεστωτική σημερινή διανόηση αγνοεί πλήρως τις διαδρομές της ελληνικής κοσμοσυστημικής πραγματικότητας, όπως επίσης και τη σημειολογία της φάσης που διέρχεται σήμερα ο κόσμος. Πέραν αυτού, βρίσκεται σε πλήρη γνωσιολογική σύγχυση ως προς τις έννοιες και, συνακόλουθα, για τα συστήματα που καλούνται να τις υποστασιοποιήσουν εν πολιτεία. Παρατηρούμε, συγκεκριμένα, ότι η προσεκτική εξέταση της έννοιας δημοψήφισμα δείχνει ότι πρόκειται για μια επ΄ευκαιρία πράξη πολιτικής νομιμοποίησης αποφάσεων ή πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί σε επίπεδο κομματικής ή άλλης διαμεσολαβητικής κίνησης. Συγχρόνως αποτελεί ένα εξαιρετικά δυσκίνητο θεσμό που επιπλέον αναιρεί επί της αρχής την ατομικότητα της ψήφου. Διότι για να ασκήσει ο πολίτης το δικαίωμα της ψήφου πρέπει να διέλθει προηγουμένως από τη λογική της <<αγελαίας>> πρωτοβουλίας.
Οπωσδήποτε, το στοιχείο της λεγόμενης <<λαϊκής πρωτοβουλίας>> δεν αποτελεί παρά μια δικαιολογία διαμεσολάβησης της κοινωνίας από οργανωμένες ομάδες, που αποβλέπουν στην ανάδειξη του ρόλου τους μέσω της κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών. Η λειτουργία της διαμεσολάβησης επ’ ουδενί δεν εμπεριέχει την αρχή της αντιπροσώπευσης. Με απλά λόγια πρόκειται για μια ακόμη πράξη χειραγώγησης των πολιτών από αυτόκλητους <<γνώστες>> του αντικειμένου, που θα προσέλθουν να τη <<φωτίσουν>>, να την καθοδηγήσουν στο πεπρωμένο, ως σωτήρες της. Στο δημοψήφισμα ο διάλογος δεν εκπορεύεται ούτε ενορχηστρώνεται από την κοινωνία, αλλά κατηχείται από τις ομάδες διαμεσολάβησης, με αποδέκτη την κοινωνία. Ό,τι συμβαίνει και στην περίπτωση των εκλογών τώρα. Στο δημοψήφισμα, η κοινωνία διαμεσολαβείται από τις πρωτοβουλίες των οργανωμένων ομάδων, δεν είναι εταίρος της πολιτείας. Η διαφορά του από τις τυπικές εκλογές είναι στη μια περίπτωση η κοινωνία των πολιτών διαιτητεύει για την ανάδειξη των νομέων/κατόχων της πολιτικά κυρίαρχης εξουσίας, ενώ στην άλλη στο επίπεδο μιας συγκεκριμένης απόφασης. Εξού και απουσιάζει η αρχή του πολιτειοτικού διαλόγου, οι αντικείμενοι λόγοι που εγγράφουν τους πολίτες ως συστατική παράμετρο της πολιτικής διαδικασίας. Συντρέχει, επομένως, μια ακραιφνώς στατική προσέγγιση του <<λαού>>, δεν εισάγεται το θεσμικό διακύβευμα της <<κοινωνίας των πολιτών>>. Η διαφορά μεταξύ της πολιτισμικής έννοιας του <<λαού>> και της πολιτικής έννοιας της <<κοινωνίας των πολιτών>> απότελεί <<διαφυγόν γράμμα>> για τους θιασώτες της <<δημοψηφισματικής>> ολιγαρχίας. Οίκοθεν νοείται ότι με τη διατύπωση <<κοινωνία των πολιτών>> ορίζω το σώμα των πολιτών ως πολιτική κατηγορία, όχι το παραπλανητικό ευφυολόγημα της λεγόμενης <<κοινωνία πολιτών>> με το οποίο η ελλαδική καθεστωτική διανόηση απέδωσε τις δυνάμεις διαμεσολάβησης, τη civil Society.
Κατά τούτο, ο θεσμός του δημοψηφίσματος όχι μόνο δεν εγγράφεται στην πολιτεία της δημοκρατίας, αλλά ούτε και σ΄αυτήν της αντιπροσώπευσης. Είναι τυπικός ολιγαρχικός θεσμός, απλώς βελτιωτικός και ουσιωδώς νομιμοποιητικός της ολιγαρχικής πολιτείας. Οι θαμώνες του αγνοούν το κυριότερο, ότι απουσιάζει το θεμελιώδες για την υπέρβαση του προ-αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα του κρατούντος συστήματος. Ο διαρκής δήμος, η καθημερινή δήλωση βουλήσεως της κοινωνίας των πολιτών για τις δημόσιες πολιτικές. Η μετάβαση στην αντιπροσωπευτική πολιτεία προϋποθέτει την ανάδειξη της έννοιας της κοινωνίας των πολιτών σε πολιτική κατηγορία και, επέκεινα, την υποστασιοποίησή της σε διαρκή και όχι σε επ’ ευκαιρία, δηλαδή στιγμιαία, θεσμική παράμετρο της πολιτείας.
Η αντιπροσώπευση, επομένως, αξιώνει, πρώτον, τη συγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών σε διαρκή δήμο, έτσι ώστε να αποκτήσει τη δυνατότητα καθημερινής και επί παντός διαβούλευσης και διατύπωσης της βούλησής του. Και, δεύτερον, την απόδοση σ΄αυτήν των αρμοδιοτήτων που προσιδιάζουν στην ιδιότητα του εντολέα. Ποιες είναι αυτές; Η χάραξη / υπαγόρευση των βασικών κατευθύνσεων της πολιτικής που θα ασκηθεί από τον εντολοδόχο, η απόφανση για τα μείζονα ή για όποια ζητήματα κρίνει σημαντικά η κοινωνία των πολιτών, η αξίωση προς τον εντολοδόχο να ανασκευάζει ή να παίρνει πίσω αποφάσεις οι οποίες εξέρχονται του εντολιακού πλαισίου που εχάραξε ή με τις οποίες απλώς διαφωνεί, η ρητή απαγόρευση στον φορέα της πολιτικής εξουσίας να μεταβάλει άποψη ως προς τις ακολουθητέες πολιτικές χωρίς την εκπεφρασμένη κατ’ ελάχιστον συναίνεση του δήμου. Και περαιτέρω, ο έλεγχος, η ανάκληση του εντολοδόχου οποιαδήποτε στιγμή το κρίνει σκόπιμο, η απόδοση ευθυνών με την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη. Η ευθύνη του πολιτικού προσωπικού εν προκειμένω δεν περιλαμβάνει μόνο τις έκνομες ενέργειες το εντολοδόχου, αλλά και τις εσφαλμένες πολιτικές του επιλογές, που κρίνεται ότι έβλαψαν τον εντολέα. Η δε απόδοση της δικαιοσύνης, οφείλει να γίνεται από δικαιοδοτικό σώμα, στο οποίο εξ ορισμού συμμετέχουν και πολίτες’’.

Advertisements
This entry was posted in Τι εστί Δημοκρατία;, για μελέτη. Bookmark the permalink.

One Response to Απόσπασμα από τους ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ του Γιώργου Κοντογιώργη

  1. Παράθεμα: H πορεία προς τη δημοκρατία και ο κ. Κοντογιώργης. | ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΩΡΑ !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s